|
bir gece
geceye kadar ölüm solukları
binlerce parçaya bölündü
binlerce geceye
"yaşamak ince ip" diyordu annem
çamaşır asarken
kirli
(yıkansa da kirli)
o ince iplere
o ince ipler ki
annem yürümüş üzerinden
bense bir gece
kopardım onu
en kalın yerinden
geceden geceye haykıran
ve ölümü andıran
en ince soluğumla... |
