BİR MANYAĞIN HATIRA DEFTERİNDEN

gitarisyen

Aşk şarkıları söylemeyi bıraktığımız gün her şeyimizi yitirdik biz. İşte o yüzden durmadan aşk şarkıları söylüyorum.

 

Ne ölümler yaşatırım

İçimde ben

Hiçbiri kalmaz kendime

Bir karlı bahar açar

Gözlerimde yankısız

Kendimi öldürmekten

Yenik düşerim kendime...

Bu sitenin içeriğinden tam olarak faydalanabilmek için sisteminizde

 

JAVA ve FLASH PLAYER

 

yüklü olmalıdır.

BİR MANYAĞIN HATIRA DEFTERİNDEN

 

(manyaklar manyak mıdır gerçekte?)

 

"bir kedi gördü akşam

sırtına tekme vurdu

kedi yüzünü dönüp

onun gözünü yuttu

içgüdü dışgüdü

eşittir tırnak

bir mekanizma bu

parçalamak

sadece parçalamak..."

 

onbir şubat bilmem kaç

karlı bir YAZ gecesi

oturmuş bir köşeye

anılarımı yazıyorum

elimde bir bardak

içinde

insan kanı:

     İÇİYORUM

 

şeytanıma kendimi sunuyorum

ve bulamayacağımı bilerek

ben yine

yine yine

ORİTAKA'yı arıyorum.

 

o mu ne?... o

o sen o ben o biz

o gözlerimiz ellerimiz

sırtında milyon bıçak

sası sası duran

........kendimiz

                kendimiz....

 

her şey önce başladı

ve küçükken

ben küçük bir çocukken

topumu çaldı bir deli

kafama İNDİ yağmur

yüreğimdeki çamur

ben büyürken büyüdü

ve büyüdü

ISINDIM

DOLDUM...

 

ve kendime kurallar koydum

sınırlamak için

özgürlüksüz özgürlüğümü

ve büyüdüm

MÜ acaba

             acaba....X....

 

işte bu yazı gibi

 

kuşlar girdi

sevdiğimin dölyatağına

acılar çektim

acılar...acı...a...

 

ve ben kestim

bir canın

sidik torbasını

ve kestim yaşamayı

bulunca iğrençlikle dolu

güzelce yaşamayı

koştum

kendime kendime

 

mutluydum artık

alınca kanın tadını

elimde bir yastık

boğarak

her gece bir kadını

parfüm dolu gecelerin

içinde yaşıyordum durmadan...

 

"al bu idrarı

tahlile götür"

- İÇMEK

"sen tahlile götür"

- AMA İÇMEK

"tahlil ettir

sonra

tüm güzelliklere

onu içir...?..."

 

bir kadının bedeni

mavzerdi bana

çocukla yüklü karnı

top tüfek

ve göğüs uçlarını

mermi farz ederek

kendimi savundum

              yemin ediyorum

kendimi savundum

ve bunlarla

yıllarca avundum

 

ben tavuktum horozdum

ama ORİTAKA

sen domuzdun

SEN DOMUZDUN...

 

anasıyla seviştim gecelerin

ve içindeyken

delinmiş bir hücrenin

dişlerim gıcırdadı

kırıldı bir ikisi

zaten

ön iki dişimi de

ben çıkardım

oraya takmak için

yaşamımı

 

ve taktım da...

 

bir gece sokağa çıktım

ağlayan

çocuklar gördüm

güldürdüm onları

bir tanesi gülmedi

onu da ben öldürdüm

o içimdeydi

içimdeyken öldürdüm

 

sen de oradaydın ORİTAKA

yalnızca güldün bana

ne vazgeçirdin beni

ne yardım ettin...

 

ah bir yakalasam seni

ellerini yalasam

kırsam kemiklerini

biliyorum: sen yoksun ki

ismini bile ben koydum

ama sen doğmadın

seni ben doğurdum

ah

kızdım buna da

ISINDIM ISINDIM...x...

 

seni ben doğurdum

beni sev

sev bu yüzden

ben ölümü sevdim

beni "o" doğurdu

o yüzden bir gece

yaşamla onu öldürdüm

açıp ciğerlerini

kalbini çıkarıp

kendi ağzıma gömdüm

 

yaşamım doğurdu beni

o tohum verdi ölüme

bir gece

aah  ooh

ve ben oldum

ben doğdum ORİTAKA

beni sen doğurmadın

seni ben doğurdum...

 

küçükken

çok severdim

atların doğurmasını

doğan  tayları tekrar

içeriye

anasının

karnına tıkardım

bu sayede

çok hayvanı

çok hayvanı

ben kurtardım.

 

beş kardeşim vardı

hepsi öldü

neden?...

 

     kimse

          ama kimse

               benden kuşkulanmadı...

 

tıktım onları

birbirlerinin ağzına

bir gece

tuvaletten çıktı

birinin eli

o kadar güzel

o kadar lezzetli

hiç bozulmamış

parmakları

sırf etti...

 

ben yapmadım:

ORİTAKA'ydı

aynanın içinden

hep bana emretti

 

"aah yapma anne

ona vur

o yaptırdı bana

bana vurma

vurma..."

 

o günden sonra

"o"nu ne zaman görsem

hep

korkumdan

içime kustum

tertemiz

ve ılık------------

 

aaaaaaaaaaahhhh

siz biliyorsunuz

ben yapmadım bunları

istemedim

"o" yaptı

hep "o"...

 

ve bir gün

içimden çıktı gitti

karnımı yarıp

arkasında

onlarca ölü

yüzlerce çocuk

hepsi de

sindirilmiş

yenilmiş

insanlar bırakarak...

 

peki ya ben

ne arıyorum burada

dört duvar

etrafım dört duvar

çıkarın beni buradan

daha dışarıda

 

İNSANLAR VAR

         

          İNSANLAR VAR

 

                    İNSANLAR VAR................

 

(1987 - 1995

 

gitarisyen

(M. Feridun GÜLSAN)

 

"ŞİİRLERİM" Sayfasına Geri Dön

 

Tasarlayan: gitarisyen

 Bu site en iyi Internet Explorer ile 1024 X 768 çözünürlükte görüntülenir. © 2011