İZNİNİZLE ÇOCUKLAR

gitarisyen

Aşk şarkıları söylemeyi bıraktığımız gün her şeyimizi yitirdik biz. İşte o yüzden durmadan aşk şarkıları söylüyorum.

 

Ne ölümler yaşatırım

İçimde ben

Hiçbiri kalmaz kendime

Bir karlı bahar açar

Gözlerimde yankısız

Kendimi öldürmekten

Yenik düşerim kendime...

Bu sitenin içeriğinden tam olarak faydalanabilmek için sisteminizde

 

JAVA ve FLASH PLAYER

 

yüklü olmalıdır.

İZNİNİZLE ÇOCUKLAR

 

Nerede okuduğumu şimdi hatırlamıyorum ama, birkaç sene önce okuduğum bir gazete köşe yazısıydı sanırım:
 

Bundan sanıyorum 5-6 yıl önce Seattle Özel Olimpiyatlarında engelliler için bir yarış düzenleniyor. Orada 8-10 yaş grubu çocuk zihinsel engelliler de 100 metre koşu dalında yarışıyor. Yarış başlıyor. Engelli çocuklar tüm gayretleriyle koşuyu birinci olarak tamamlamak için elinden geleni yapıyor. Yarışın ortalarında iken en gerideki çocuğun ayağı tökezleyip düşüyor; ne kadar uğraştıysa da kendi başına yardım olmaksızın kalkamıyor ve ağlamaya başlıyor. Bu sırada yarışçı çocuklardan biri bu durumu görüp hiç duraksamadan geriye dönüp belki de daha önce yüzünü bile görmediği bu çocuğa yardım etmek için yarışı bırakıp yanına gidiyor. Biraz sonra yarışan diğer çocuklar da durumu fark ediyorlar ve tümü birden yarışı bırakıp yere düşen arkadaşlarına yardıma gidiyorlar. İçlerinden down sendromlu bir kız eğilip çocuğun yanağına bir öpücük konduruyor ve “Bu, onun daha iyi hissetmesini sağlar” diyor. Sonra onu yerden kaldırıyorlar, koluna giriyorlar ve yavaş yavaş kol kola yürüyerek hepsi birden aynı anda bitiş çizgisini geçiyorlar… Olimpiyat stadında önce büyük bir sessizlik oluyor… Sonra bir alkış tufanı… Ve stadı dolduran on binlerce insan ayağa kalkıp ağlayarak, boğazları düğüm düğüm dakikalarca bu çocuk yüreklerini alkışlıyorlar…

 

O gün orada bulunan herkesin hâlâ bu öyküyü anlattığı söyleniyor.
 

Ben bu yazıyı yazarken boğazım düğüm düğüm oldu yine:
 

Üzülüyorum:
 

ÇÜNKÜ O ANDA O STADYUMDA OLUP, OLANLARI İZLEMEK İÇİN NELER VERMEZDİM...
 

Seviniyorum:
 

BİZE İNSANLIK DERSİ VEREBİLECEK ÇOCUKLARIMIZ VAR...
 

İşte bu yüzden büyüklerin spor (özellikle futbol) rekabetini sevmiyor ve takım tutmuyorum. İşte bu yüzden bir futbol karşılaşmasından sonra bir maganda kurşunuyla çocuklarımızın ölmesini hazmedemiyorum...
 

ÇOCUKLAR, SİZLERİ ÇOK SEVİYORUM... BİZE HÂLÂ ÖĞRETECEĞİNİZ O KADAR ÇOK ŞEY VAR Kİ...
 

BEN KENDİ ADIMA, SİZLERDEN SÜREKLİ DERS ALMAYA ÇALIŞIYORUM...
 

İzninizle çocuklar;
 

Bana tekrar insanlığı, sevgiyi, kardeşliği hatırlattığınız şu anda kocaman yüreklerinizle ıslattığınız göz yaşlarımı yıkamaya gidiyorum...

 

(2006)

 

gitarisyen

(M. Feridun GÜLSAN)

 

"DENEMELERİM" Sayfasına Geri Dön

 

Tasarlayan: gitarisyen

 Bu site en iyi Internet Explorer ile 1024 X 768 çözünürlükte görüntülenir. © 2011